Νότα Κυμοθόη
"ΘΕΑ ΕΙΡΗΝΗ"
Δοκίμιο
Στην Αρχαία Ελληνική Αγορά των Αθηναίων στην Αρχαία Αθήνα δέσποζε στη μέση το άγαλμα της Θεάς Ειρήνης, προσωποποίηση της Ειρηνικής κατάστασης των πραγμάτων, που κρατούσε ένα μικρό αγόρι, τον Πλούτο, με το δεξί του χέρι απλωμένο προς το πρόσωπο της Θεάς Ειρήνης, ενώ με το αριστερό του χέρι κρατούσε το κέρας της Αμάλθειας, σύμβολο της αφθονίας αγαθών και δώρων δημιουργίας και χαράς. Δημιουργός του θεωρείται ο Κηφισόδοτος, πατέρας του Πραξιτέλη ή αδελφός του. Είναι ένα θαυμαστό έργο, στην έκφραση και στην τεχνική παρουσίαση του ενδύματος της Ειρήνης, το οποίο θυμίζει την εποχή του Φειδία.
Η Θεά Ειρήνη ήταν θυγάτηρ του Ολύμπιου Διός και της Θέμιδος. Ήταν αδερφή με την Ευνομία και τη Δίκη, με τις οποίες αποτελούσαν τις Ώρες. Η Θεά Ειρήνη, η μία από τις τρεις Ώρες, ήταν αδελφή της Δίκης και της Ευνομίας και αποτελούσαν τα υπέρτατα αγαθά της Αρχαίας Ελληνικής Κοινωνίας. Μαζί φύλαγαν την είσοδο του Ολύμπου κι επιτηρούσαν την Εύνομη ζωή των ανθρώπων. Έργο τους ήταν να παρακολουθούν τα έργα των ανθρώπων. Οι τρεις αυτές Αρχαίες Θεές οι Ώρες, ήταν οι πρώτες που υποδέχτηκαν τη Θεά Αφροδίτη που αναδύθηκε από τους αφρούς των κυμάτων. Την έντυσαν με καθαρό πέπλο και την οδήγησαν συνοδεύοντάς την ως τον Όλυμπο. Ήταν οι βοηθοί του Θεού Ήλιου και βοηθούσαν και τη Θεά Χλωρίδα στο έργο της, στην βλάστηση της Γης, ρυθμίζοντας τις Εποχές του Χρόνου. Στην Αρχαία Αθήνα αναφέρονταν με τα ονόματα: Θαλλώ, Αυξώ και Καρπώ. Ήταν οι τρεις Χάριτες όπου συμβολικά και κυριολεκτικά συμβόλιζαν την βλάστηση της Φύσεως αλλά και του Πνεύματος και των Καλών Τεχνών σε περίοδο Ειρήνης. Συμβόλιζαν επίσης την Δίκαιη διάταξη των βοσκοτόπων, την Δίκαιη μεταχείριση των πολιτών και την Δικαιοσύνη. Ο Όμηρος μας πληροφορεί πως άνοιγαν και έκλειναν τις πύλες του Ολύμπου με σύννεφα και φρόντιζαν τους ιερούς ίππους της Θεάς Ήρας και βοηθούσαν τους Ολυμπιονίκες οργανώνοντας τις εποχές καθώς φρόντιζαν την ισορροπία σε όλη τη Φύση. Οι Ορφικοί πίστευαν πως οι Ώρες μαζί με τις Χάριτες και τις Μοίρες καθοδηγούσαν στην ΑΝΑΤΑΣΗ την Περσεφόνη οδηγώντας την από το σκοτεινό βασίλειο του Άδη στο Βασίλειο του Φωτός Επάνω στη Γη.
Αποτελούσαν μέρος της ακολουθίας του Θεού Διονύσου και συντρόφευαν και το Θεό Πάνα στα συμπόσιά του. Στην αρχαία Αλεξάνδρεια οι συγγραφείς γράφουν πως οι Ώρες είναι δώδεκα και τις θεωρούν όλες κόρες της Γαίας και του Χρόνου. Συνήθως οι καλλιτέχνες την απεικονίζουν σαν μια πολύ όμορφη νεαρά γυναίκα να κρατάει το Κέρας της Αμάλθειας, να κρατά ένα σκήπτρο κι έναν πυρσό ή ένα κλαδί ελιάς και την είχαν ως Σύμβολο και Προστάτη Πολιούχο του Πλούτου και της Αφθονίας Αγαθών. Βοηθούσε την πολιτεία και την ανθρώπινη κοινωνία να κυβερνιέται με σταθερότητα και ισορροπία!
(εικόνα: από το διαδίκτυο, ευχαριστώ)
Κατά τους Ορφικούς οι Ώρες, μαζί με τις Χάριτες και τις Μοίρες, οδήγησαν την Περσεφόνη από τον Άδη στο φως.
